Category Archives: บันทึกของชีวิต

ความทุกข์ของ Social Network

หมวด Twitter Tweet เพื่อรอการ Mention เป็นทุกข์ Tweet เพื่อรอการ RT เป็นทุกข์ Tweet เพื่อให้ Celeb มาสนใจเป็นทุกข์ Tweet เพื่อให้เธอสนใจเป็นทุกข์ DM เพื่อรอการ Reply จากใครเป็นทุกข์ การสะสม Follower เป็นทุกข์ การมี Follower คนรู้จัก และมันพูดมาก เป็นทุกข์ การมี Follower หนุ่มสาวน่ารักที่ไม่รู้จักและเขาไม่คุยด้วย เป็นทุกข์ การมี Followe และมัน Mention RT ตลอดเวลา เป็นทุกข์ มีแฟนแล้วถูกแฟน Follow (อาจจะ)เป็นทุกข์ การมีหลาย Account (อาจจะ)เป็นทุกข์ Tweet เพื่อแชร์ข้อมูลให้ผู้อื่นเป็นสุข Tweet เพื่อระบายความในใจเป็นสุข Tweet ไม่ดราม่ากับใครเป็นสุข หมวด Facebook Add friend หาสาวหรือหนุ่มหมายปอง แล้วรอรับ […]

Share

ความหวัง ความฝัน และเป้าหมาย

เมื่อคืนผมพบใครหลายๆ คน ที่รู้จักบ้างและไม่รู้จักบ้าง ที่ทุกคนในนั้นต่างมีความรักในสิ่่งที่ตนเองทำ ทั้งหมดถูกแสดงออกมาผ่านผลงานในมุมแกลลอรี่เล็กๆ แต่อบอุ่น ในวงสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของ ภาพถ่าย มือถือ กล้องและงานศิลป นี่ไม่ใช่งานแรกที่ผมไปกับเพื่อนเหล่านี้ และผมพบทุกครั้ง ว่า นัยตาของพวกเขาจะเปร่งประกายทุกครั้งที่พูดในสิ่งที่ตนเองรักและได้ทำมัน เช้าวันนี้ผมคิดถึงอาจารย์ท่านหนึ่งที่ผมไม่ได้ขอคำชี้แนะมานาน ท่านสอนจิตวิทยา และเป็นคนที่ผมเปิดใจถามในทุกเรื่องที่ผมอยากจะถาม ท่านเคยบอกว่า ทุกครั้งที่ผมถาม มักปรากฏแสงในแววตาที่ใครก็รู้สึกได้ ผมไม่แน่ใจนัก เพราะผมชอบถาม หรือ เพราะผมถามในสิ่งที่ผมรัก กันแน่ และผมก็ไม่อาจรู้เช่นกันว่า เมื่อคืน แววตาผมเป็นเช่นไร ในอารมณ์แห่งความคาดหวังต่างๆ นานา ท่ามกลางสิ่งที่ตนเองรัก ผมฉุกคิดได้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ก่อนลงมือกดอักษรตัวแรก “มนุษย์เสียใจเพราะความหวังใช่หรือเปล่า” แต่ผมละเลยกับการหาความหมายของคำว่า “ความหวัง” ผมพยายามหาทดเทนมัน เพื่อให้ได้คำที่มุมมองเดียวกันแต่มีความรู้สึกที่แตกต่าง และคำแรกที่เปิดมาจากลิ้นชักของความคิด.. “ความฝัน” แต่ความฝันผมมองมันด้วยความรู้สึกเดียวกันกับความหวัง แต่เพียงเป็นหวังที่ตั้งใจเปิดเผย หรือ แอบตั้งใจลึกๆ ที่ไม่กล้าแสดงออกหรือแม้แต่จะคิด ด้วยความคิดแบบมายาๆ  ที่เรา(หรือผมคนเดียว) ถนัด เช่นนี้ สุดท้าย ฝันจะเป็นจริงหรือไม่ เราคงอยากให้มันสมหวังแบบไม่มีเหตุผล ผมหยุดคิดต่อครู่หนึ่ง ลิ้นชักชั้นที่สองก็ถูกเปิดขึ้นเอง.. “เป้าหมาย” […]

Share

ตามหากาลิเลโอ ตามหาตัวเอง

“คุณกาลิเลโอครับ คุณรู้ไหม.. มันช่างโดนใจผมจัง..” เมื่อวานได้ดูภาพยนตร์ ตามหากาลิเลโอ แบบไม่ทันตั้งตัว ก็ตามสไตล์ของค่าย GTH เขาหละครับ ดูแล้วก็ “ฟีลกู๊ดๆ” (Feel Good) สลับ “อะโลนๆ” (Alone) อย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะดูเรื่องนี้ ตัวอย่างหนังมันบอกผมเนืองๆ ไว้แล้ว ว่า มันคือ “Memo ฉบับ เต้ยต่ายทัวร์ยุโรป” นั่นเอง (ใครไม่รู้จัก memo ลองถามพี่กูได้) แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นที่ผมจะพูดถึงใน entry นี้หรอกนะ “มันผิดสไตล์ผม!” (แม้ว่าอยากจะเขียนเรื่องเต้ยต่ายน่ารักจนมือสั่นยิกๆ) แต่สิ่งที่ผมชอบและโดนใจมาก คือ แนวคิดของตั้ม (แสดงโดย เรย์ แม็คโดนัลด์) ตั้มเป็นคนที่ใช้ชีวิตอิสระเสรี แต่ยอมทำตามทำเนียบและสังคมในแบบคนทั่วไป ตั้มจัดงานศิลป อยากทำอะไรก็ทำ มีความคิดเป็นของตนเอง ไม่ทำตามคนอื่น แต่ตั้มก็ยังรู้ว่าสิ่งที่ถูกคือถูก สิ่งที่ผิดก็คือผิด และยอมรับผิดโดยดี ตั้ม พยายามบอกกับผู้ชมว่า “เราจะใช้ชีวิตซับซ้อนกันทำไมให้ยุ่งยาก” ดีใจครับ ที่หนังเรื่องนี้ได้สื่อสารแนวคิดนี้ ให้คนทั้งประเทศได้รับรู้ […]

Share