สมดุลแห่งชีวิต

กลับบ้านมาวันสงกราน ก็พบจดหมายฉบับหนึ่งสีม่วงๆ มีหน้าเด็กสาวตัวน้อยๆ ตาเปร่งประกาย แต่เต็มไปด้วยความเศร้า หน้าซองเขียนไว้ว่า “ฉันไม่สามารถนำพ่อและแม่ของเธอกลับมาได้ แต่..”
ผมพลิกดูด้วยความแปลกใจ ปรากฏว่า จดหมายฉบับนั้น ส่งถึงผม!!!
ส่งมาจาก มูลนิธิสงเคราะห์เด็กยากจน ซี.ซี.เอฟ ในประเทศไทย
ภายในมีจดหมายจาก ดร.กรรณชฎา พิริยะรังสรรค์ (ผู้อำนวยการมูลนิธิฯ) พร้อมกับข้อความที่กล่าวถึงชีวิตของน้องนุช (น้องที่อยู่หน้าซอง)
“น้องนุชอยู่กับยายของเธอ เป็นเด็กที่ไร้ชีวิตชีวา ในแววตาที่ควรจะสดใสในวัยเด็กได้ขาดหายไป แม่ของน้องนุชเสียชีวิตหลังจากคลอดเธอไม่นาน พ่อของเธอไปหางานทำที่ภูเก็ต แต่ช่วงเหตุการณ์คลื่นสึนามิ ได้หายสาบสูญไป น้องนุชได้แต่นั่งดูรูปพ่อและแม่ของเธอ เธอบอกว่า เธอคิดถึงพวกเขามากและเสียใจที่พวกเขาไม่กลับมาอีกแล้ว
ที่โรงเรียน คุณครูเล่าให้ฟังว่า น้องนุชชอบอยู่คนเดียว ไม่สุงสิงกับใคร เป็นเด็กเงียบๆ นานๆ ครั้งจะเห็นเธอร่าเริงสดใส
บ้านหลังเก่าๆที่ชำรุดทรุดโทรม มีเพียงย้ายน้องนุช และลุกพี่ลูกน้องอีกสี่คน
ยายเล่าให้ฟังว่า ยามหน้าฝน ลมกรรโ๙กแรง ฝาสังกะสีถูกลมพัดเสียงดังจนปลิวหายไป 2-3 แผ่น ทั้งยายทั้งหลานต้องยึดแผ่นที่เหลือไม่ให้ปลิว แต่ทั้งลมทั้งฝน ทำให้ยายกับหลานต้องยอมแพ้สิ่งหลบฝนกันจ้าละหวั่น เด็กๆได้แต่กอดคอร้องไห้ ส่วนยายได้แต่สะอื้นอยู่ในอกไม่ร้องไห้ออกมาให้หลานเห็น เพราะเกรงว่าหลานจะตกใจมากขึ้น
ยายน้องนุช อายุ 64 ปี ผ่านความเจ็บปวดมากมาย และต้องดูแลเลี้ยงเด็กๆ เพียงลำพัง การที่ต้องทำงานหนักทุกวัน [...]