Monthly Archives: October 2008

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว…สิ่งนั้นดีเสมอ

   มีชื่อหนังสือเล่มหนึ่งของ น.พ.เทอดศักดิ์ เดชคง ที่ผมชอบมาก “สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ” เป็นหนังสือแนวจิตวิทยาที่สอนคนให้มองโลกในแง่ดีและมีความสุข ในภาวะที่ “น้ำมันแพง-ดอกเบี้ยสูง-การเมืองสับสน” ที่หลายคนเชื่อว่าจะเป็นมรสุมระลอกใหญ่ที่ทำให้ เศรษฐกิจไทยเกิดภาวะกระตุก ผมนึกถึงชื่อหนังสือของหมอเทอดศักดิ์ขึ้นมาทันที “สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ” ในวันนี้การสร้าง “กำลังใจ” เพื่อเดินหน้าต่อไปเป็นเรื่องสำคัญมาก ถ้ามัวคิดว่าปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องเลวร้าย และเสียเวลากับการตั้งคำถามในทำนองที่ว่า ถ้าทำอย่างนี้ปัญหาคงไม่เกิด หรือถ้าทำอย่างนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคงจะดีกว่านี้ หรือเสียเวลากับ อดีต มากกว่า ปัจจุบัน และ อนาคต แต่หลักคิดที่ว่า “สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ” เป็นหลักคิดเพื่อไม่ให้เราเสียเวลากับการฟื้นฝอยหา ตะเข็บมากเกินไปเดินหน้าสู่อนาคตดีกว่า เหมือนที่ อนันต์ อัศวโภคิน แห่งแลนด์ แอนด์ เฮ้าส์ บอกหลักคิดในเรื่องที่ดินกับเพื่อนร่วมงานเสมอ “ที่ดินแปลงไหนที่เราซื้อแล้วดีเสมอ” คือ ถ้าซื้อแพงกว่าคู่แข่ง เราก็ไม่สามารถย้อนหลังกลับไปต่อราคาใหม่ได้ หรือพอซื้อไปแล้ว หน่วยงานรัฐกลับเปลี่ยนเส้นทางเดินรถ เป็นแบบ “วันเวย์” เราจะเปลี่ยนให้เป็น “ทูเวย์” ก็คงทำไม่ได้ การคิดแบบทำร้ายตัวเองด้วยการบอกตัวเองว่า “ไม่น่าซื้อที่ดินแปลงนี้เลย” คิดแบบนี้ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น […]

Share

จริยธรรมแห่งวิชาชีพต้องมาก่อน !!!

สำนักงาน ก.พ.-วันแต่งงาน Hippocratic Oath ไปเจอใน Blog เืพื่อนผมคนหนึ่งครับ (FordAntitrust) เข้ากับบรรยากาศในปัจจุบันที่ชอบถามกันว่า “จริยธรรมคืออะไร”

Share

สิ้นสุดด้วยความเจ็บปวด ดีกว่าเจ็บปวดไม่มีวันสิ้นสุด

ระหว่างทางที่ผมนั่ง Taxi กลับบ้าน จิตใจผมเหม่อลอยชมวิวกรุงเทพยามราตรี วิทยุที่ผมไม่รู้ว่าถูกจูนไว้ที่คลื่นไหน แต่ผมพอจะจับใจความได้ว่า เป็นรายการ ธรรมะ พอดี.. เป็นรายการตอบปัญหาธรรมะกับความรักยามค่ำคืนที่คาดว่าตั้งใจอยากวัยรุ่นแบบผมฟัง พระมหาสมปอง ตาลปุตฺโต แห่ง ธรรมะดิลิเวอร์รี่ เป็นผู้วิสัชนาของคำถามจากวัยรุ่นทั่วประเทศ ท่านพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง “สิ้นสุดด้วยความเจ็บปวด ดีกว่าเจ็บปวดไม่มีวันสิ้นสุด” (ซึ่งผมมารู้ที่หลังจากเพื่อนว่าภาพยนตร์เรื่อง อีติ๋มตายแน่ ที่โน๊ต อุดม แต้พานิชย์ แสดง ก็มีคำพูดประโยคนี้เหมือนกัน) โดนใจมากครับ สำหรับประโยคนี้ ไม่ใช่เพราะผมกำลังสิ้นสุดกับใคร แต่เป็นเพราะคำตอบที่ผมมักให้คำปรึกษาแก่เพื่อน ถูกสรุปได้ด้วยประโยคนี้ต่างหาก มีหลายคนที่มักมาปรึกษาปัญหาความรักกับผม (ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม?) แทบจะร้อยเปอร์เซ็น ที่มักรักอย่างไม่คิดถี่ถ้วน และก็ยอมเลยเถิดจนเนิ่นนานบานปลาย รักช่วงแรก อาจจะรักด้วยรูปร่าง หน้าตา เงินทอง ความใคร่ ความหลง สุดท้าย เมื่อนานวันเข้า มักมาค้นพบที่หลังแทบทุกคนว่า มันไม่ใช่! แต่ก็เลิกไม่ได้! เพราะรัก! พอเจอแบบนี้ ผมมักจะถามกลับไปว่า “ถ้ารักก็ไม่ต้องมาเสียใจ แต่ถ้าเสียใจก็เลิกไปซะ” แล้วผมก็ได้รับคำตอบประโยคเดิมๆทันที “เลิกไม่ได้ ก็มันรัก แต่ทำไมต้องทำอย่างนี้.. […]

Share